چقدر خوب می شد اگر معلم ادبیات تنها درس ادب تصویر نمی کرد بلکه گاهی هندسه ادب را نیز روی تخته می کشید و پیش چشمهای ما آن را ضربدر فلسفه زندگی می کرد.
چه قدر خوب می شد اگر معلم هندسه ،زاویه محبت را در دایره عشق و بیرون از متوازی الاضلاع خطهای سیاسی ترسیم می نمود.
چه قدر خوب می شد اگر معلم فیزیک در آزمایشگاه ذهن دانش آموزان خود،پروتونهای سبز دوستی را از الکترونهای زرد کینه جدا می کرد و در جاذبه میکروسکوپ مهر، اتم اصلاح شده را به آنها نشان می داد.
چه قدر خوب می شد اگر معلم شیمی با کیمیای خود مس (من) را به طلای (هو) تبدیل می کرد.
چه قدر خوب می شد اگر به زنبورهای بی عسل جواز کندو سازی نمی دادند.
چه قدر خوب می شد اگر قطره،دریا نمی شد که رنج سفر دوباره را از خود به خود هموار سازد.
چه قدر خوب می شد اگر تصویر ای کاش ای کاش، کاشیهای خانه ما را تزییین نمی کرد. ای کاش. |